"Unuttum" demek herkes için kolay bir sözcük. Biz unuttuk diyelim. Peki ya beynimiz? Kalbimiz? Onlar unutacak mı? Hayır. Her geçen gün tekrar tekrar sevecek. Kişi her ne kadar nefret ediyorum desede o içinde kalanlar o nefreti dindirmeye yeter. Anılar canlandıkça kırılan kalbin parçaları keser tum vücudu. Paramparça eder. Ancak siz bir şey yapamazsınız. Susarsınız sadece. Eliniz kolunuz bağlı bir sekilde can acısı cekerek susarsınız. Kalbiniz haykırır siz susarsınız. Sevdiğiniz kişiye sevginizi anlatmak kolay olmaz. Çünkü insan bir kırıldımı bir daha o kırıkları toplayamaz. Birleştiremez eskisi gibi. Kırılan kiside özler elbet. Ancak yazamaz. Kırgınlığı geçse bile gururu vardır. Kişi affetsede eskisi gibi olmaz her sey. Eski samimiliğinde olmaz. En cok da bu koyar ya insana. Mesela en sevdiğiniz sözcüğü bir kez olsun söylemezler size. Sırf can acısı çekin diye. Keşkelere başlarsınız sonra. "Keşke yapmasaydım." dersiniz. Fakat ne çare. Olan olmuş yaşanan yaşanmıştır. Sence giden mi yoksa kalan mı diye sorsanız kalan derim ben. Tüm yükler ona kalır çünkü. Tüm acılar. Giden gitmiştir. Onun için kolaydır her sey. Yeni bir hayata baslayabilir. Fakat kalan; kalan ölmüştür çoktan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder